boven de garage van slagter hangt een sportzaal die niemand meer sportzaal noemt. in het midden staat een ziekenhuisbed, ernaast een bokszak, en eronder een hond die zich verstopt zodra de deur opengaat. wim heeft dertig jaar bokslessen gegeven in deze zaal; nu ligt hij er, en de mannen die kwamen trainen komen nog steeds, al weten ze niet goed waarvoor. zijn dochter sanne houdt de contributielijst bij, de trainingstijden, de nota's van het bed — alsof orde iets kan tegenhouden. zijn zoon heeft een folder van een verzorgingstehuis met een balkon erop. en beneden, in de garage, telt iemand elke nacht de minuten tot hij naar boven moet. niemand zegt hardop wat er die avond op de trap is gebeurd. maar de vragen blijven hangen tussen de touwen van de ring, geduldig, als een klok die niemand durft stil te zetten.dit boek is door ai gegenereerd.