eric schneider is in 1934 geboren, in batavia, de hoofdstad van het toenmalige nederlands-indie. hij is een toneelspeler, regisseur, schrijver en tekenaar. met deze achtergrond is het niet verwonderlijk dat in zijn dichtbundel, waar weg weg is en stilte stiller nog, een stoet mythologische en tragische figuren en personages voorbijtrekt: hippolytos en phaedra, eurydike, hamlet en ophelia. maar niet alleen krijgt de thematiek gestalte in deze dramatis personae van de grote toneelschrijvers, ook in de particuliere geschiedenis van de auteur. in openhartige gedichten en intieme portretten geeft schneider vorm aan een trauma dat hij met vele andere individuen van zijn generatie, en hun families, deelt. er is een moeder die in een japans interneringskamp op java een lied zingt voor haar zoon (zoals ophelia na de dood van polonius in haar onstelpbare verdriet onbegrijpelijke liedjes zong). een moeder met ‘een betonnen vrolijkheid’, maar daarachter ‘de angst dat de muziek eens stopt’. en wat dan? er is een facade, en een achterliggende traumatische episode – ‘wat verderop spelen mijn ouders geluk’. en zijn de ouders eigenlijk wel degenen voor wie zij zich uitgeven? wie zijn zijn ouders in wezen? wat gaat er achter hun gezichten schuil? en wat als de muziek stopt? waar weg weg is en stilte stiller nog is een bundel indringende en klassiek getoonzette poezie, die de vinger voorzichtig drukt op een wond die nog schrijnt. eric schneider schrijft al bijna zijn hele leven poezie, maar met waar weg weg is en stilte stiller nog is voor het eerst een aantal van zijn gedichten verzameld in een bundel. hij is de broer van schrijver f. springer (1932-2011). de omslagillustratie en de pentekeningen in het binnenwerk van deze bundel zijn van de hand van de auteur.