mien verstraete ligt al weken op de bank onder haar raam, met een pijnlijke heup en uitzicht op een leeg wordend terrein. de ene na de andere caravan verdwijnt van de standplaats waar ze veertig jaar heeft gewoond, en de gemeente wil dat ook zij vertrekt voor de sloop begint. maar zolang er nog iemand woont, mogen de machines het terrein niet op — en mien is niet van plan zomaar plaats te maken. om haar heen bewegen mensen die allemaal iets verzwijgen. haar zoon ronald komt elke dag met eten en een formulier, maar houdt zijn jas binnen aan als er iets moeilijks te zeggen valt. de ambtenaar die haar dossier behandelt, stelt vragen die verder gaan dan haar functie vereist. en haar kleindochter filmt alles voor een schoolopdracht — ook de dingen die niemand had willen laten zien. terwijl de laatste caravans van het veld verdwijnen, wordt duidelijk dat niet alleen mien iets vasthoudt uit angst het kwijt te raken.dit boek is door ai gegenereerd.