op de voorstraat brandt in november maar een lamp, en die hangt boven mijn deur. ik zie ze allemaal binnenkomen: adrie met zijn liniaal en zijn ledenlijst, ineke die soep kookt voor een club die ophoudt te bestaan, tom die tape om zijn handen wikkelt voordat hij gaat spelen tegen wat hij niet kan winnen. en dan, op een dinsdag, een vrouw die ik niet meteen herken omdat niemand hier verwacht dat wie wegging ooit terugkomt. ze vraagt naar een vergadering, naar een tijd, naar een kruk. ze zegt niet waarom ze er is, en dat hoeft ook niet, want in dit dorp weet iedereen alles al voor het gezegd wordt — behalve wie het als eerste gezegd heeft. dat weet ik. ik heb er twintig jaar mee getapt, geschonken en gezwegen. tot de avond dat er geen ontkomen meer aan is, en ik achter mijn eigen bar sta met een zin die ik ooit heb bedacht en die nu aan mij terugkomt als een rekening die te lang is blijven staan.dit boek is door ai gegenereerd.