achtenvijftig jaar staat er een kaaskraam op dezelfde vier meter kasseien, en joop weet precies hoeveel gram er in een half pond gaat zonder op de weegschaal te kijken. zijn dochter sanne staat naast hem, zoals ze al vijftien jaar naast hem staat, en snijdt, weegt, rekent af, met een leven dat in donderdagen en zaterdagen is ingedeeld. dan komt er een envelop van de gemeente, in de kassalade gelegd onder de briefjes van twintig, en blijft daar de hele dag liggen. er is nog een gedoogtermijn. er is nog tijd. maar sanne heeft ook een kopie in haar binnenzak zitten, een adres in een andere stad, en haar moeder — die twintig jaar geleden zonder uitleg wegging — begint eindelijk te schrijven wat ze nooit heeft durven zeggen. op een plein waar het licht elke ochtend hetzelfde valt, verschuiven de dingen die vaststonden: een rug die het niet meer volhoudt, een huis dat leeg komt te staan, een brief die wel of niet wordt gepost.dit boek is door ai gegenereerd.