bij hovinga's natuursteen staat elke steen precies waterpas — behalve het huis eronder. terwijl vader willem letters in graniet hakt voor de doden van het dorp, groeit er onder zijn eigen werkplaats een scheur die hij liever bedekt dan meldt. zoon reinder droomt van een leven als beeldhouwer maar blijft, jaar na jaar, de letters van anderen invullen. en de landmeter die komt meten wat de bodem doet, meet ook hoever loyaliteit reikt voordat ze breekt.tussen zaagsel en steengruis, tussen een moeder die stiekem naar huizen elders kijkt en een dochter die in de stad haar eigen scheuren verbergt, wordt duidelijk dat sommige verzakkingen zich niet in millimeters laten uitdrukken. iedereen meet, iedereen zwijgt, iedereen wacht tot de volgende opname.hoe lang houd je iets overeind door er gewoon niet over te praten?dit boek is door ai gegenereerd.