elk jaar dezelfde hoek bij het raam, hetzelfde licht, dezelfde foto. nel zorgt dat alles klopt: de vouw in het kleed, de kaarsjes op een rij, de sokken die bij elkaar horen. wat niet klopt, legt ze terug in een sigarendoos, achter de tafellakens, en duwt ze de la dicht met haar heup.dan valt er een naam. eerst bij toeval, in de mond van een kleinkind dat niets weet en daarom alles vraagt. later expres, door een dochter die moe is van antwoorden die geen antwoorden zijn. wim, zegt iedereen om de beurt, alsof het woord vanzelf een deur opent.ria ziet haar moeder een tas dichtklappen, een envelop verstoppen, een deksel aandrukken tot het karton meegeeft. ze ziet het jaar na jaar, verjaardag na verjaardag, en zwijgt mee, want in dit huis vraag je niet wat je eigenlijk allang weet.maar ergens ligt een brief die nooit is verstuurd, en een jongen van acht die nooit is thuisgekomen. hoe lang kun je een la dichthouden voordat iemand hem opentrekt?dit boek is door ai gegenereerd.