de kritische pen van de auteur windt er geen doekjes om. hij schrijft op een directe, doch poetische manier over hoe het voelt tussen weemoed en verlangen: soms rauw, soms hoera, maar hij slaagt er telkens in om aan alles betekenis te geven. het zijn woorden die echt hebben geleefd in een wereld die steeds doller draait. de auteur noemt het realistische poezie met een filosofische knipoog, waarin de lezer zich vaak zal herkennen in een ruimte waar het leven samenkomt.