iedere dinsdagavond zet trijn koffie voor de vrijwillige brandweer van zweeloo. zestien kopjes, altijd, ook al komen er maar elf. ze telt de sleutels, veegt de kringen weg, hoort alles vanaf haar plek bij de deur — en zegt bijna nooit iets.als bevelvoerder wieger tijdens een uitruk overlijdt, verandert er in de kazerne weinig: dezelfde tafel, dezelfde agenda, dezelfde stoelen tegen de muur. alleen zijn zoon egbert wacht, maand na maand, op een benoeming die telkens naar het najaar wordt geschoven. en bij zijn moeder anna, aan de rand van het dorp, begint een grijze roodstaartpapegaai 's avonds zinnen na te praten die niemand aan wieger kan plakken — zinnen met een stem erin die trijn maar al te goed kent.wie luistert er eigenlijk mee, al die jaren, terwijl ze koffie inschenkt en niemand haar iets vraagt? en wat gebeurt er met een dorp waar alles gehoord wordt, maar niets wordt uitgesproken?dit boek is door ai gegenereerd.