woord vooraf wat is er toch zo bijzonder aan de subtiele perzische lyriek? is het doordat die de zoektocht van de ziel naar haar geliefde beschrijft, dat het ons als moderne mensen nog steeds raakt? een innerlijk aantrekken dat wij herkennen? in een periode dat onze voorouders elkaar nog met rieken en dorsvlegels te lijf gingen, kende het vroegere perzie een cultuur waarvan de muziek, de poezie, een lucide denken en een intieme wijsheid zich verspreidden in een werelddeel dat liep van china in het oosten tot het europese albanie in het westen. het is bijzonder dat de uitdrukkingsvorm van die wijsheid tegelijk persoonlijk en onpersoonlijk is. persoonlijk omdat ze het innigste levensgevoel uitdrukt van iemand die 'bedwelmd, dronken' is van vervoering, die oververzadigd is van de wijn van de geestelijke liefde en die bovendien van deze dronk alleen maar meer dorst krijgt. persoonlijk ook, omdat die mens toch zijn persoonlijke talent inzet om dit onuitsprekelijke gebeuren onder woorden te brengen. zij is onpersoonlijk in zoverre zij ervaringen omschrijft die iedere waarachtig strevende mens in zich zelf kan ondergaan. ervaringen waar zijn hart naar uitgaat, en die hij steeds opnieuw wil ondergaan - omdat het de sterfelijke mens nu eenmaal niet gegeven is, onafgebroken en alleen maar in de nabijheid van de ene te verkeren. tijdens dit symposion weerklonken veel voorbeelden van de soefi-lyriek in woord, beeld en muziek: verhalen en muziek over layla en madjnoen, over rumi, shamsoeddin van tabriz, mirabai, maar ook over krishna en jezus. de beelden van de vol heimwee zingende rietfluit uit de eerste regels van rumi's masnavi, de tortelduif die treurt om haar verloren maatje, de mot die om de kaarsvlam cirkelt, de sneeuw die in de woestijn smelt om als damp terug te keren naar de wolken, of de nachtegaal die smacht naar de roos, waarop zij verliefd is - het zijn de metaforen van het nabije oosten voor de ziel in ballingschap, die hunkert naar haar eigen dimensie. tijdgebrek was de oorzaak dat de afsluitende voordracht over mahmoed shabistari's rozentuin van de mysterien niet in zijn geheel kon worden uitgesproken. deze is in de bundel volledig opgenomen.