elk jaar in juli komt de kermis terug op precies dezelfde plek, en elk jaar zetten cor en nel hun stoelen buiten om te tellen hoeveel wagens er dit keer achteruit het straatje in komen. ze wonen als laatsten in een straat die officieel al niet meer bestaat: twee huizen tussen bouwhekken, wachtend op een sloopdatum die van het ene ambtelijke formulier naar het andere verschuift. terwijl een gemeenteambtenaar zich vastbijt in stikstofberekeningen en verlopen vergunningen, en een kermisexploitant zijn kasboek niet meer durft te laten kloppen, gaat het leven in het straatje door zoals het altijd ging: ruzie om een schutting die er niet meer staat, koffie die te sterk wordt gezet, een kopje dat op een vaste plek in de kast blijft staan. maar iemand loopt al een tijdje om die kermis heen zonder aan te kloppen, en de vraag is niet meer of het huis valt — de vraag is wie er nog thuis is als het zover komt.dit boek is door ai gegenereerd.