marijke weet wat er moet gebeuren wanneer iemand sterft in dit huis: wie je belt, in welke volgorde, welke woorden je niet gebruikt. ze staat al vroeg in de werkplaats van haar vader, waar de steenhouwer kees haar leert hoe je een naam in bentheimer zandsteen zet — met de hand, letter voor letter, zoals het al honderdveertig jaar gaat. terwijl de familie om de tafel blijft schuiven, komen en gaan, bellen en zwijgen, is zij degene die de lijstjes maakt, de kransen rechtzet, de rekeningen betaalt. haar broer wouter woont ver weg en komt altijd net te laat, of net op tijd voor de verkeerde reden. er ligt een aanbod van een grote keten uit enschede om alles over te nemen: het pand, de naam, de klanten. niemand hoeft het te weten, zolang zij het zelf niet zegt. maar in een huis waar de doden nooit ver weg zijn en de steen alles onthoudt wat er niet wordt uitgesproken, is zwijgen ook een soort werk.dit boek is door ai gegenereerd.