corrie zet elke ochtend haar klapstoel neer op het beton waar de wagen van haar zoon kevin ooit stond, en wacht. het eten dat ze voor hem klaarmaakte is koud geworden, zijn telefoon staat uit, en niemand op het woonwagenkamp wil precies zeggen wat hij die laatste avond zag. terwijl de gemeente met formulieren en deadlines komt om de standplaats te ontruimen, moet ronald tekenen voor een tijdelijk huis - alsof het leven zonder hun zoon al is begonnen. corrie telt de wagens die verdwijnen, een voor een, en rekent hoeveel dagen het al zijn. haar dochter nadia draagt een geheim met zich mee dat ze niemand durft te vertellen, over geld dat ze kevin gaf zonder te vragen waarvoor. terwijl het kamp leegloopt en het beton kaal komt te liggen, blijft er maar een vraag over die niemand hardop stelt: waar is hij, en wie zal het eerst toegeven dat hij misschien niet terugkomt?dit boek is door ai gegenereerd.