elk jaar dezelfde taart, dezelfde kaarsjes die niet recht willen staan, dezelfde stoelen om de tafel bij caravan negen. dirk houdt camping de vrede overeind zoals zijn vader dat deed: door te zwijgen over wat niet klopt. de grond is van de familie, zegt iedereen, al weet niemand meer precies van wie. terwijl de seizoenen slechter worden en de rekeningen zich opstapelen in ria's ordners, groeit lena op tussen verjaardagen die geteld worden in gasten die wegblijven en mensen die vertrekken zonder uit te leggen waarom. ze vraagt op een dag simpelweg: is dit van ons? niemand aan tafel geeft antwoord. onder de slagroom en de post uit belgie schuift een stuk land langzaam van eigenaar, en niemand die het hardop zegt tot het te laat is om nog iets terug te draaien. wie houdt straks de sleutels van de slagboom vast?dit boek is door ai gegenereerd.