als zoe haar oma helpt met aankleden, in een kamer waar de balk scheef boven het bed hangt en de kermis buiten weer opbouwt, komt er soms even iets naar boven dat niet klopt met wat iedereen weet. marieke noemt een naam die niemand kent. ze grijpt een pols vast alsof ze iemand tegenhoudt die weggaat. achter een plank op zolder vindt zoe een sigarenkistje vol brieven, geschreven in een zomer die vijftig jaar geleden ophield, aan een man die volgens het verhaal met de kermis is vertrokken en nooit is teruggekomen. maar in de keuken beneden staat elke dag een kok met bloem op zijn onderarmen en suiker onder zijn nagels, die precies weet hoeveel jus haar oma lust en welke dag ze de bloemkool niet doorheeft. terwijl de kermis buiten wordt op- en afgebroken, en zoe's moeder worstelt met een zwijgen van haar eigen makelij, begint zoe te vermoeden dat sommige mensen nooit weggingen — dat ze alleen ophielden zichzelf te noemen.dit boek is door ai gegenereerd.