op de laatste zondagmiddag staan de gladiolen scheef in de vaas en zet ria ze recht, zoals haar moeder het deed. over een paar uur is de dansschool van cafe de kroon voorgoed dicht: de notaris komt, de sloper staat al ingepland. willy bosscha danst zoals hij veertig jaar heeft gedanst, met zijn hand op haar rug, en vraagt niets. maar onder de vloerbedekking van de bergruimte ligt een sigarendoosje dat niemand had mogen vinden, met een briefje van ria's moeder en foto's die iets zeggen over willy's vrouw en ria's vader. en dan is er koos, de papegaai die al bijna dertig jaar dode zinnen napraat met de stem van een vrouw die er niet meer is — zinnen die op het verkeerde moment terugkomen. terwijl de laatste polonaise door de zaal gaat, moet ria beslissen wat ze zegt, aan wie, en wanneer. sommige dingen blijf je herhalen tot ze niet meer wegkunnen.dit boek is door ai gegenereerd.