elke vierde dinsdag van juli zet marieke haar fiets tegen hetzelfde rek en duwt ze dezelfde klapdeur open, waarachter de chloorlucht haar opwacht als een oude bekende. een ochtend per jaar, meer vraagt ze niet: een uur bij de stang, een paar zinnen met thijs terwijl hij de schijven aangeeft zonder dat ze erom vraagt. de rest van het jaar bestaat uit een ander leven, ergens buiten deze straat, met andere handen aan de deurklink. maar de zaal van ruud staat niet stil, ook al lijkt het jaar na jaar hetzelfde: dezelfde tl-buis die tikt, dezelfde geur van gedweild beton, dezelfde fanfare die de hoek om komt. achter de balie stapelen zich brieven op die niemand hardop voorleest, en tussen de rekken groeit een stilte die groter wordt dan de woorden die er niet worden gezegd. loes ziet alles vanaf de hometrainer en zwijgt het langst. hoeveel jaren kun je een leven in vier uur persen voor het te laat is om nog iets te veranderen?dit boek is door ai gegenereerd.