achtentwintig jaar lang telt bert hazenberg de stoelen van de fanfare en komt hij twee man te kort. voor zijn laatste optocht als dirigent wil hij eindelijk een volledige bezetting, en dus schrijft secretaris anneke wolthuis vijftien brieven aan oud-leden. een van die brieven gaat naar een naam die niemand meer hardop noemt: gerard nienhuis, die vijftien jaar geleden zonder uitleg vertrok en zijn zoon ruben als kind achterliet.gerard komt terug. hij gaat weer op de tweede stoel zitten, tussen mensen die zich alles herinneren en niets zeggen. anneke moet de presentielijst bijhouden alsof er niets aan de hand is. ruben, die zelf worstelt met een club die dreigt te verdwijnen in een fusie, weigert zijn vader een blik waardig te keuren — tot een envelop op de deurmat blijft liggen, dag na dag, ongeopend.op het dorpsplein wordt de stoet opgesteld, de trom geeft de maat aan, en iedereen loopt zijn vaste plek. maar niet alles wat vijftien jaar verzwegen is, past nog in een marspas van vier tellen.dit boek is door ai gegenereerd.