eenentwintig jaar loopt marjan dezelfde route: rood bij rood, wit bij wit, papaverweg als laatste omdat ze dan bijna thuis is. onder haar bed staat een doos vol post die nergens meer naartoe kon — brieven aan doden, kaarten aan verdwenen mensen — die ze nooit over haar hart kon verkrijgen weg te gooien. dan valt er een brief op de mat die haar eigen adres bedreigt: de twaalf woonboten aan de papaverweg staan ineens op een tekening met een grijs vlak erover. terwijl een projectontwikkelaar met een klembord en een vreemd vertrouwd gezicht rondloopt op de steiger, ontdekt marjan dat ook haar zoon daan al weken iets voor haar verzwijgt, en meert er op een ochtend een man af die ze zestien jaar niet heeft gezien. iedereen op de steiger heeft iets liggen dat niet bezorgd kan worden. de vraag is niet meer wie hier mag blijven wonen, maar wie nog durft te zeggen wat er in de dozen zit.dit boek is door ai gegenereerd.