marijke krijgt een hond aan een lijn, een sleutel die niet meer past en een dorp dat liever zwijgt. haar vader is als veerman verdronken aan de kabel die hij zelf, elke week, had opgemeten en versleten bevond. iedereen zegt: een ongeluk. maar het logboek klopt niet, een formulier is nooit aangekomen bij de gemeente die het veer toch al wilde opheffen, en 's avonds blaft de hond precies dertien keer naar dezelfde plek in het water. wim, de andere veerman, houdt zich aan zijn eigen tijden vast als aan een reling. haar moeder poetst ramen alsof daarmee iets wordt schoongeveegd dat niet met een zeem weg te krijgen is. marijke begint te meten, te vragen, te wachten in gangen van het gemeentehuis — niet omdat ze wraak wil, maar omdat ze niet kan leven met een dossier dat sluit voordat de vragen dat doen. hoeveel mensen wisten ervan, en hoelang kun je zwijgen voor het zwijgen zelf een daad wordt?dit boek is door ai gegenereerd.