sigrid kaag, thom hoffman, ernst jansz, roxane van iperen, jaime de bourbon, isa hoes, paul van vliet, arnon grunberg, sonja barend en vele andere bekende nederlanders vertellen welke invloed de tweede wereldoorlog op hun familie en op hun leven heeft gehad. zij geven een onverwacht inkijkje in hun jeugd en spreken over getormenteerde ouders, ‘halve’ familieverhalen en vaders die plots verdwenen, en waar nooit meer over gesproken werd. journalisten leonard ornstein en larissa pans maakten ‘gelegenheidsduo’s’ en spraken indringend met hen over de tijd van toen, en de tijd van nu. vanuit allerlei achtergronden hebben ornstein en pans hen bij elkaar gezet: kinderen van verzetsstrijders, kinderen van ouders die in de ‘jappenkampen’ hebben gezeten, of die kind zijn van een ‘foute’ vader, roma en sinti-overlevenden, kind van molukse ouders die na de bersiap-tijd noodgedwongen naar nederland moesten verhuizen, nakomelingen van auschwitz-overlevenden, en kinderen van ‘gewone’ nederlanders met ‘kleine’ verhalen over de tweede wereldoorlog. eerste, tweede en derde generatie. hun vrolijke, pijnlijke, genante en confronterende herinneringen leggen met elkaar bloot wat die oorlogserfenis nu eigenlijk is. en hoe lang oorlog doorwerkt, in levens en in de hoofden van ooggetuigen en hun nakomelingen. auteur arnon grunberg: “bij polemieken anno nu over zwarte en witte mensen of over white privilege voel ik een soort gespletenheid. als het in discussies gaat over ‘witte mensen in europa’ en joden worden daar zondermeer bij gerekend, vind ik dat problematisch. omdat ik denk: mijn grootouders zijn als ‘ondermensen’ vermoord door witte mensen, door ariers. zo ‘wit’ waren ze blijkbaar niet.”