"er is geen man,” begon de schilder elstir, “hoe wijs ook, die niet op enig moment in zijn jeugd dingen heeft gezegd, of geleefd op een manier die zo onaangenaam is voor hem in het latere leven, dat hij dat graag, indien mogelijk, uit zijn geheugen zou willen wissen. en toch zou hij er niet volledig spijt van moeten hebben, omdat hij niet zeker kan zijn dat hij werkelijk een wijs man is geworden - voor zover het mogelijk is voor ons om wijs te zijn - tenzij hij door alle dwaze of ongezonde incarnaties is gegaan die die laatste fase moeten voorafgaan... we worden niet voorzien van wijsheid, we moeten die zelf ontdekken, na een reis door de wildernis die niemand anders voor ons kan maken, een inspanning die niemand ons kan besparen, want onze wijsheid is het gezichtspunt van waaruit we de wereld uiteindelijk gaan beschouwen." (op zoek naar de verloren tijd - marcel proust)