als de bureaula klemt, vindt ellen de map die er niet had mogen liggen: een testament zonder handtekening. er is een streep in wims agenda, een afspraak die is verzet, en niemand weet meer op wiens verzoek. terwijl het huis zich vult met koffie, chrysanten en familie die elkaar al jaren niet meer echt heeft gesproken, gaat het gesprek algauw niet meer over verdriet maar over vierkante meters, oude enveloppen met contant geld en een vergadering uit lang vervlogen jaren waar niemand zich meer precies aan herinnert wat er is afgesproken. marjan rekent. bram spreekt namens iedereen. ida veegt kruimels bij elkaar en wacht op wat haar is toegezegd. en ellen, die zeventien jaar met wim heeft samengeleefd zonder ooit op papier te bestaan, moet uitzoeken of een huis vol gedeelde stenen ook plaats heeft voor haar naam. boven de stippellijnen op de laatste bladzijde staat niets. wie zet daar straks een streep onder — en wie mag straks nog blijven wonen in wat zesenveertig jaar lang van iedereen was?dit boek is door ai gegenereerd.