corrie bakker fietst haar postronde al vierendertig jaar op de automatische piloot: twaalf huizen op het fietspad, van elk het nummer, van elke bewoner de gewoonte. dan valt ze, midden op de dag, en niemand die het ziet noemt het meer dan een geluid dat op een vallende krat leek.wat achterblijft is een gezin dat niet weet hoe je iemand opruimt die alles op zijn plek hield. haar man wim, die nog nooit een kastje heeft opengedaan zonder haar aanwijzingen. hun dochter marleen, die de rouwkaart laat drukken en ondertussen een envelop in haar jas verstopt houdt. en een zoon die al jaren niet meer over de drempel komt, maar wel elke dag langs zijn moeders route fietst zonder dat iemand het weet — behalve zij.in een blauwe map, achter een slotje waarvan niemand de sleutel kan vinden, ligt iets waarvan corrie dacht dat het nooit bezorgd moest worden. nu ligt het klaar om alsnog aan te komen.dit boek is door ai gegenereerd.