als het internaat waar zij ooit werkte wordt gesloopt, roept corrie iedereen op die er ooit woonde of werkte, voor een laatste maaltijd tussen de lege kasten en de gaten in de muur waar ooit foto's hingen. ze wil de plek eervol afsluiten, iedereen bedanken, de deur rustig achter zich dichttrekken. maar wie ze ook uitnodigt, een naam blijft terugkomen: mieke, die op een avond in het najaar zonder uitleg werd weggehaald en nooit meer terugkwam. als mieke uiteindelijk zelf voor de deur staat, met een regenjas over haar arm en vragen die veertig jaar hebben liggen wachten, blijkt niemand aan die tafel net zo onschuldig als hij zich heeft voorgehouden. corrie, wim, en de oude, broze vrouw in de rolstoel die ooit alles bepaalde, moeten allemaal terug naar die ene nacht bij de linnenkamer. wat er precies is gezegd, aan wie, en waarom — daar begint het pas.dit boek is door ai gegenereerd.