ise komt voor een zomer terug naar de tomatenkwekerij van haar vader kees, om te plukken zoals ze het als kind deed en te wennen aan het gewicht van een volle bak, het zweet, de kilo's die geteld worden. ze wil niet meer weten dan dat. maar onder de rijen, tussen de warme paden en de koele nachten bij het bassin, ligt iets dat al maanden op haar wacht: een handtekening in een blauwe map, een datum die niemand haar heeft genoemd. naast haar sorteert ola, met een arm die ze verklaart met gebroken glas, en achter de loods trekt wesley zijn hond strak aan een lijn die precies tot het hek reikt — niet verder, denkt hij, tot een nacht op de dijk anders beslist. iedereen hier houdt iets vast wat hij niet wil loslaten. hoe lang kun je iemand vragen niet te trekken, als de steel al gebroken is?dit boek is door ai gegenereerd.