ineke bezorgt al twintig jaar post op de zesde verdieping, waar de lift het nooit doet en de mensen achter de deuren steeds stiller worden. op nummer 62 woont greet dumoulin, die niemand meer binnenlaat maar wel briefjes op haar deur plakt — voor de postbode, voor niemand, voor zichzelf. ineke leest ze, vouwt ze op, stopt ze in haar zak. ze antwoordt niet. dat hoort niet bij het werk. maar terwijl de zoon vanuit het buitenland belt over 'de markt' en 'wat het beste is', en de buurman met boodschappentassen en goede bedoelingen langsblijft komen, wordt de galerij van zes hoog een plek waar iedereen wacht op iemand anders. op de monteur. op een telefoontje. op een deur die opengaat. ineke telt treden, minuten, seconden voor de deurbel — het enige wat ze mag tellen. wat ze niet mag: blijven staan. vragen stellen. antwoorden geven op wat er niet gezegd wordt.dit boek is door ai gegenereerd.