willemien schenkt al dertig jaar koffie bij uitvaartcentrum de schouw. ze telt kopjes, vult suikerbakjes bij en luistert. vooral dat laatste. als de eigenzinnige ans hulshof midden in het regelen van haar eigen uitvaart overlijdt, laat ze twee kinderen na die elkaar al jaren mijden, een directeur die in de dode vrouw vooral een mooi verhaal voor de krant ziet — en een grijze papegaai die dertig jaar naast haar heeft gezeten. koning gustaaf zwijgt de eerste dagen. dan begint hij te praten, in ans' eigen stem, over geld dat verdween en een man die altijd op donderdag kwam. terwijl de familie uiteenvalt over wat er precies gezegd wordt en door wie het geleerd is, blijft er een vrouw op de achtergrond die alles heeft gezien, nooit iets heeft gevraagd, en alles heeft opgeschreven. wat doe je met dertig jaar zwijgen, als een vogel opeens hardop begint te herinneren wat jij liever vergat?dit boek is door ai gegenereerd.