nadia telt tassen zoals andere mensen bidden: hard, hard, zacht, twee keer per week, in een trein die haar kinderen naar hun vader brengt en weer terug. donderdagochtend heen, zondagavond terug — dat staat ergens op papier, met een zaaknummer erboven, en aan dat papier houdt ze zich vast alsof het haar overeind kan houden. in hetzelfde rijtuig zit, week na week, een man met een jas die van zijn stoel glijdt en handen die eelt hebben van dingen die hij niet zegt. wat er tussen hen ontstaat past niet in een dossier en niemand hoeft ervan te weten — behalve dat er altijd wel iemand meekijkt: een dochter met oordopjes in die alles ziet zonder haar hoofd te bewegen, een ex die zijn eigen geheimen aan de kapstok hangt, een vriendin op een koud perron die haar geld niet durft uit te geven omdat iemand het ooit zou kunnen narekenen. iedereen in deze trein houdt iets stil om iets anders overeind te houden.dit boek is door ai gegenereerd.