grada tapt al veertig jaar bier bij loohuis, waar elke zondag om drie uur de polonaise wordt ingezet — dezelfde stoelen, dezelfde koffie met vlaai, dezelfde gezichten die stiller worden. henk speelt accordeon zoals hij dat al twintig jaar doet, met zijn ogen op een plek in de zaal die hij nooit hardop noemt. bertus wacht 's zondags op zijn vaste stoel bij het raam, en op de wals die daarna komt.buiten de zaal wordt er afgesproken, weggevallen, ingepakt: een fabriek die sluit, een kamer die vrijkomt, een huis dat verkocht wordt. binnen blijft alleen de vloer hetzelfde, versleten op de plek waar veertig jaar schoenen dezelfde weg namen.maar hoeveel zondagen kun je een deur openhouden voordat je moet toegeven dat er niemand meer doorheen komt? en wat doe je met een stoel waarvan je weet dat hij leeg zal blijven, maar die je toch elke week weer neerzet, op de plek waar hij hoort te staan?dit boek is door ai gegenereerd.