vanaf het perron van loppersum kijkt marijke elke ochtend naar hetzelfde gat in de haag, waar het huis van haar vader stond voor de sloper kwam. nu ligt er alleen zand, glad getrokken, met een paaltje oranje lint. haar broer wouter heeft namens hen beiden getekend bij het schadeloket, terwijl hun vader nog wilde doorvechten — en nu hij dood is, vindt marijke tussen zijn spullen een brief die hij nooit verstuurd heeft. terwijl de trein iedere dag hetzelfde traject aflegt, dezelfde conducteur dezelfde kaartjes knipt, verschuiven onder de mensen op het perron de scheuren: in muren, in dossiers, tussen een broer en een zus die allebei denken dat ze de juiste keuze hebben gemaakt. wat doe je met een huis dat er niet meer is, en met de vraag of je het anders had moeten aanpakken? marijke weet het antwoord niet. ze weet alleen dat ze elke ochtend weer naar dat kavel kijkt, en dat de trein intussen gewoon doorrijdt.dit boek is door ai gegenereerd.