dit boek is het is het verhaal van jongeren, ouders, behandelaars, psychiaters, bestuurders en andere mensen die willen dat er in de jeugdhulp nooit meer gesepareerd wordt omdat het schadelijk en traumatisch is en jongeren zieker maakt. separeren van kinderen en jongeren in nederland gebeurt nog dagelijks terwijl het niet hoeft. in nederland laten enkele jeugdhulporganisaties al langer zien dat er betere manieren zijn om jeugdigen die een gevaar voor zichzelf of de omgeving vormen te helpen. accare besloot in 2006 als eerste jeugdhulporganisatie om ermee te stoppen. nu staan alle jeugdhulporganisaties voor deze uitdaging. maar hoe doe je dat? wat is daarvoor nodig? wie draagt het risico? en welke sleutel heb jij zelf als groepsleider, behandelaar, bestuurder, raadslid of wethouder? in dit boek vertellen betrokkenen van accare over hun ervaringen, de tegenslagen en de successen. het was een intens proces, dat veel heeft gevraagd van alle betrokkenen. ze hielden het vol door steeds terug te keren naar de overtuiging dat separeren inhumaan en onnodig is. met dit boek willen ze inspireren en motiveren om samen te werken aan humane jeugdhulp zonder separeren. het kan! “ik zat in de separeer om rustig te worden maar ik werd alleen maar wanhopiger. dan heb je iemand nodig die een arm om je heen slaat en gewoon met je praat. ik werd overspoeld door emoties van diepe wanhoop in een setting waar je er niets mee kunt.”