wies rijdt al zesentwintig jaar dezelfde buslijn. elke ochtend dezelfde lus, dezelfde vaste passagiers, dezelfde put in het asfalt drie meter voor de voorwielen. op de kuyperstraat, achter een rij garageboxen, houdt beheerder marnix al net zo lang de wacht: hij veegt, strooit zout en schrijft in een schrift bij wie wat betaald heeft, ook al vraagt niemand hem dat te doen. dan komt de brief. de boxen moeten leeg, de sloop is aangekondigd, een jonge vrouw van de woningstichting loopt met een klemmap langs de deuren en zet streepjes achter namen. terwijl buren hun bankstellen en kano's en flessenkratten naar buiten slepen, doet wies iets wat ze aan niemand uitlegt: ze huurt zelf drie boxen bij, en begint er, kussen voor kussen, een kamer in te bouwen die niemand haar gevraagd heeft te bewaren. rondom hen draait het complex door: een chauffeur die te ruim de lus uitrijdt, een oude man die zijn dagkaart bewaart voor een rit die hij niet maakt, een dochter die moeite heeft de rekening te laten kloppen.dit boek is door ai gegenereerd.