wie was cees geel, als de schijnwerpers doofden? de publicatie in memoriam cees geel tracht die vraag te beantwoorden. over een kleine 100 bladzijden haalt r. e. (pseudoniem, een van de velen waaronder rene eljon schrijft) herinneringen op aan een vriendschap, die ontstond in de amsterdamse toneelwereld van de jaren negentig. langs repetitiezalen, bruine cafes, kleedkamers en nachtelijke kroegen tekent zich een portret af van een acteur die even gevoelig als onverschrokken was, even hard als ontroerend, gezegend met een uitzonderlijk talent en een compromisloze blik op het leven. dit is geen klassieke biografie. het is een podcast op papier: vol gesprekken, omwegen, theateranekdotes, humor, bewondering, rivaliteit en zelfspot. tussen brecht, bottom, woody woodpecker, de ramones en een paar glazen bier ontvouwt zich niet alleen het verhaal van cees geel, maar ook dat van een generatie acteurs die leefde voor theater. een liefdevol, grillig en eerlijk eerbetoon aan een man die onmogelijk in een noemer te vangen was. of het moet workingclass hero van john lennon geweest zijn.