vanaf het moment dat ian buruma als dertienjarige over de veroordeling van de beruchte ss-functionaris adolf eichmann las, heeft het kwaad als fenomeen hem niet meer losgelaten. hoewel het geweld van de holocaust het ijkpunt is geworden voor ons hedendaagse begrip van het kwade, ziet buruma dat er nog veel ontbreekt aan onze opvatting van het kwaad. hij duikt opnieuw in hannah arendts analyse van het proces-eichmann en komt zo via haar ideeen over de banaliteit van het kwaad en over het totalitarisme uit bij het onbarmhartige kwaad zoals we dat in onze tijd aantreffen in vluchtelingencrises, vreemdelingenhaat en complottheorieen. ‘politieke tegenstanders zijn niet langer mensen met een ander standpunt, of met andere belangen, maar immorele schurken die men het liefst uit de weg zou willen ruimen. als bange mensen overtuigd zijn dat ze te kampen hebben met boze machten, dan is het hek van de dam, want dan is alles geoorloofd om zich daartegen te verweren.’ ian buruma (1951) is journalist en schrijver. hij schreef vele boeken, onder andere over aziatische landen, het islamitisch fundamentalisme, de problemen van hedendaagse democratieen en de tweede wereldoorlog. buruma ontving in 2008 de erasmusprijs en in 2019 werd hem de gouden ganzenveer toegekend.