erna wissink knipt al negentien jaar aan de grotestraat in goor. met de volmacht van haar vader gradus haalt ze in juni zesentwintigduizend euro van zijn spaarrekening: vier nieuwe stoelen, een wasunit en twee kwartalen achterstallige huur. ze noemt het een lening. dertien jaar aan ritten naar het ziekenhuis in almelo en ingevulde formulieren, en niemand die daar ooit een bedrag aan hangt.jeanet, de vrouw met wie gradus in delden woont, fotografeert het afschrift en stuurt het naar arjan in nijmegen, de broer die zijn zus twee keer per jaar belt. dan staat gradus op een dinsdagochtend zelf in de salon, wacht tussen de vaste klanten zijn beurt af en laat zich knippen. vanaf die week komt hij elke dinsdag terug.in de stoel zeggen de klanten van goor alles wat ze thuis inhouden. alleen het bedrag noemt niemand.