als haar moeder de zee in loopt en niet meer terugkomt, zit laura in de eerste klas. haar leven in een klein noors stadje aan zee met haar oudere broer en afstandelijke vader, is nu een zoektocht naar iets dat kan helpen dit verlies te verwerken. met grote intensiteit en helderheid vertelt mona hovring in tedere scenes over de vriendschap met marie, over de tuinman andreas en zijn vrouw johanna, over haar ontwakende seksualiteit, de erotische ervaring met de oudere, elegante vivian koller, die op een dag in het slaperige stadje opduikt, en de relatie met peter, de zoon van vivian. elk van deze ontmoetingen biedt de mogelijkheid iets van wat zo ongrijpbaar is te vatten en een beetje dichter bij het leven te komen. alomtegenwoordig is de zee, die zowel gevaarlijk is als kansen biedt – en tegelijkertijd de belichaming is van laura’s verlangen om vrij te zwemmen en gedragen te worden. mona hovring beschrijft laura’s pad fijngevoelig en toont aanknopingspunten waar moed om te leven kan ontstaan. mona hovrings veelgeprezen debuut iets wat helpt werd in de noorse pers vergeleken met de glazen stolp van sylvia plath en bonjour tristesse van francoise sagan, ‘niet alleen vanwege de smeulende duisternis in het licht, de zinnelijkheid en veerkracht van de jeugd, maar ook vanwege hovrings heldere, tedere proza en voortreffelijke gevoel voor scenes’. in de pers: 'daar waar haar taal ophoudt, begint de roman voor de lezer die de lege plekken opvult. hovring maakt de eenzaamheid en verwarring van laura invoelbaar, maar vertelt ook een groter verhaal over verlies en het ontwikkelen van een identiteit. een fascinerende roman.' - dieuwertje mertens in het parool ‘een roman die niet alleen heel gemakkelijk wegleest, maar ook een boek dat gedurfd is, en bovendien zo goed in elkaar zit, compositorisch gezien, dat je bij tijd en wijle moet denken aan bezonken rood van jeroen brouwers. je kan het wat mij betreft in een poging om het volledig te doorgronden gerust twee of drie keer vlak na elkaar lezen.’ - schrijver, dichter christophe vekeman 'een erg mooi geschreven coming-of-ageverhaal.' - dagblad het laatste nieuws ‘gecondenseerd, helder als glas en met een taal zo intens, bijna meditatief, dat ze de lezer welhaast in een staat van bedwelming brengt.’ – dagbladet ‘een ongelooflijk mooi boek… alle elementen zijn constant aanwezig: water (zee, regen), vuur (vreugdevuur, sigaretten), lucht (wind, ademhaling) en aarde (tuin, planten).’ – elle denemarken over omdat venus op de dag dat ik werd geboren een alpenviooltje passeerde (oevers, 2021): ‘deze noorse vertelling over twee zussen boeit mateloos. intrigerende lectuur, van begin tot eind.’ – lotte jensen in de volkskrant ‘hovring zou zo maar een auteur kunnen worden met een kleine doch fanatieke schare fans, die na kennismaking geen letter meer van haar werk willen missen. hovring schreef een sympathiek, fascinerend werk.’ – roos van rijswijk in nrc