in huidlijnen schrijf ik gedichten die ontstaan zijn uit wat zich vastzette in mij: trauma, een wankel zelfbeeld en soms zelfs overleven van dag tot dag. ze gaan over seksueel misbruik, suicidale gedachten, een eetstoornis en persoonlijkheidsproblematiek, maar vooral over hoe het voor mij voelt van binnen. het zijn opnames. soms rauw, soms zacht. ze volgen de lijnen die trauma heeft achtergelaten in mijn huis en hoofd, en de pogingen om daarin iets van houvast, verbinding en zachtheid te vinden. dit is geen afgerond verhaal, maar een dagboek in gedichten.