veel van de vraagstukken waar men in de psychologie en de neurologie mee worstelt blijken onoplosbaar zolang wij uitgaan van het beeld dat wij tot nu toe van ons zelf hebben. bijvoorbeeld: hoe is het toch mogelijk dat mensen stemmen horen, dat ze soms zelfs uit meer dan een persoon schijnen te bestaan? waarom bestaan er eigenlijk geslachten en geaardheden? hoe komt het dat wij ons steeds op dezelfde manieren verspreken? homo combinatus laat ons zien dat al deze zaken vanuit een ander mensbeeld bekeken wel degelijk verklaarbaar zijn! de voortdurende stilstand in de ontwikkelingen wordt naar de mening van de auteur hoofdzakelijk veroorzaakt door de veel te ver doorgeschoten specialisatie binnen de medische disciplines. men zit als het ware opgesloten op het eigen, streng geisoleerde eilandje en heeft geen toegang tot de meer algemene kennis die een verbinding met al die andere eilandjes tot stand zou kunnen brengen. er kan daardoor nooit een totaalbeeld ontstaan. homo combinatus is niet specifiek gericht op hen die zich uit hoofde van hun beroep met dit soort zaken bezighouden. dit in een prettig leesbare, betrekkelijk populaire stijl geschreven boek is voor eenieder toegankelijk, dus zeer beslist ook voor niet-medici. het maakt ons op een verrassende manier duidelijk dat er een totaal ander mensbeeld ontstaat zodra men de grenzen tussen de verschillende disciplines laat vervagen.