als de kast van mevrouw zeeman de deur uitgaat, blijft er op het behang een lichte rechthoek achter — het enige bewijs dat hier zesentwintig jaar iemand heeft gewoond. wim ziet het gebeuren vanuit een stoel die voor niemand in het bijzonder klaarstaat, en telt de dozen die voorbijkomen. vijftien, zegt hij. hij weet het altijd precies, behalve wanneer het over hemzelf gaat. terwijl het verzorgingshuis stukje bij beetje leegloopt, houdt zijn dochter marjan de boel bij elkaar met een klembord en een lijst die nooit klopt. ze regelt de tikkies, de crematieverzekering, de koffie om half elf — alles, behalve het antwoord op de vraag die iedereen ontwijkt: wat gebeurt er met het huis in naarden, waar al jaren niemand meer woont? er is een sleutel. er is een belofte, ooit gedaan aan een kok die soep bracht op zaterdag. en er is een zin op een verjaardagskaart die niemand hardop wil voorlezen: wat je beloofd hebt, blijft beloofd.dit boek is door ai gegenereerd.