pijn doorsneed hem als een wit-vlammend licht. zijn hand… zijn arm… hij kon niet bevatten wat er ineens voor hem op straat lag. opnieuw keek hij op. pijn bevocht zijn bewustzijn. en toen zag hij het. het schemerde achter haar. de zachte schemering van de dageraad. hij hield van de schemering. pure horror stond op zijn gelaat te lezen. de zusters! haar lied was uit… door blinde ambitie raakte het evenwicht zoek en de bron ontwricht. de heerschappij van de zusters duurt al duizend jaar. siejadinaara zingt de stromen onder controle, maar ware magie vindt haar weg naar binnen. is deze magie bestand tegen de tomeloze machtswellust van de zusters? welke rol spelen een keukenslaaf en een landsecho in de gebeurtenissen die dreigen de rots en de wereld te verzwelgen?