bram telt. tegels tussen het hek en de schooldeur, mensen bij het fietsenrek, minuten op de klok boven de deur. wat hij niet kan tellen, ziet hij toch: hoe zijn moeder marieke steeds dezelfde plek bij het hek inneemt, hoe een map met een blauw logo onder in een kast verdwijnt, hoe een huis aan de ijsseldijk van gesprek tot gesprek kleiner wordt gemaakt totdat het alleen nog een bedrag is. terwijl zijn oma langzaam haar plek in het gezin verliest — een kamer hier, een spijker in het behang daar — rekenen zijn moeder en oom wim, hardop en fluisterend, aan wat er van dat huis, van die oma, van die belofte over blijft. niemand zegt precies wat hij bedoelt. iedereen weet ongeveer wat er gebeurt. bram staat erbij, bij elk hek, op elke stoep, en ziet hoe een familie zichzelf herverdeelt, tegel voor tegel, tot er niets meer te tellen valt dat nog klopt.dit boek is door ai gegenereerd.