wat gebeurt er werkelijk achter de schermen van de ic? ‘mag ik een foto maken van mijn moeder?’ vraagt de zoon die de box binnenkomt terwijl ik voor het beeldscherm van de computer bezig ben. ‘als ze wakker wordt kan ik haar tenminste laten zien waar ze heeft gelegen,’ zegt hij lachend. ‘het lijkt hier wel een cockpit van een vliegtuig met al die ingewikkelde apparatuur. in een persoonlijk essay probeert paul kranendonk een inkijkje te geven in een wereld die voor de meeste mensen gelukkig verborgen blijft: de wereld van de intensive care. paul kranendonk werkt al jaren als verpleegkundige op de ic-afdeling. zijn verhaal is soms schokkend, soms ontroerend, maar bovenal erg indringend. het schept een goed beeld van hoe het is om te werken op een afdeling waar iets minder dan een op de vijf mensen komt te overlijden. wat het liggen op de ic doet met de naasten van de patient, maar bovenal hoe een verpleegkundige dit ervaart. paul kranendonk schrijft zijn verhaal op een beschouwende en beeldende manier, die je als lezer het boek intrekt.