elke maandagochtend, kwart voor zeven, staan ria, loes, dick en willem tot hun middel in het water van hetzelfde bad, in dezelfde vier banen, al bijna een mensenleven lang. ze tellen baantjes, klagen over de temperatuur, drinken koffie uit bekertjes die altijd een beetje te snel koud worden. wat ze niet hardop tellen, is wat er verdwenen is: nel, die naast ria zwom en nu nergens meer zwemt.als willem hertrouwt, erft de kring een grijze papegaai die veel te goed onthoudt hoe nel klonk. elke ochtend valt er weer een zinnetje uit die kooi — een grapje, een vermaning, een naam die niemand had durven noemen — en langzaam wordt duidelijk dat er onder het wateroppervlak van deze vier levens al veertig jaar iets meestroomt dat niemand ooit heeft opgezocht.ria houdt een papiertje in haar zak dat ze steeds opnieuw vouwt. dick repareert kleppen die niemand anders wil vervangen. en de vogel blijft praten, net zo lang tot iemand moet beslissen wat er met alles gebeurt dat te lang verzwegen is.dit boek is door ai gegenereerd.