op camping de vlier komt al jaren niemand meer, behalve anton en zijn hond max, die de veertig lege caravans controleert alsof het park nog leeft. elke week schrijft hij drie regels over het weer aan marleen, de vrouw die hem twintig jaar geleden verliet, en elke week wacht hij op meer dan drie regels terug. als marleen na al die jaren voor de slagboom staat, is het niet voor hem dat ze komt, zegt ze. het is voor de hond. maar in de brieven die nooit zijn verstuurd, in de stiltes die te lang duren, en in wat ineke achter de tapkast alleen voor zichzelf houdt, schuilt iets dat groter is dan een oude hond die doodgaat. terwijl de zomer het gras verschroeit en max steeds zwaarder ademt in de schaduw, moet anton kiezen tussen wat hij altijd heeft gedaan – zwijgen – en wat er nog te zeggen valt voor het te laat is. voor wie, is de vraag die niemand hardop stelt.dit boek is door ai gegenereerd.