fien staat haar laatste nacht op de vloer van het distributiecentrum, telt flacons en dozen zoals ze dat vierentwintig jaar heeft gedaan, en zegt tegen niemand dat ze om twaalf uur in een trein naar zweden zit. jos, haar chef, verzint een controle die er nooit is geweest, alleen om haar een uur langer vast te houden — een uur dat hij nodig heeft voor iets wat hij zelf niet hardop durft te noemen. ondertussen rijdt zijn fietsclub dezelfde zondagse route als altijd, langs een bocht op de dijk waar niemand meer iets over zegt, en waar een dochter een auto stapvoets doorheen stuurt met een mededeling die ze al uren voor zich houdt. tussen scanners, stuurlint en kaarten die tot in de vouw bekend zijn, schuiven mensen langs elkaar heen met dingen die gezegd moeten worden en niet gezegd worden. iedereen weet iets van een ander dat die ander niet weet dat hij weet. en de trein rijdt, en de fietsen rijden, en de bocht blijft liggen zoals hij altijd heeft gelegen.dit boek is door ai gegenereerd.