loek sluit de reddingspost voor de winter en blijft. het paviljoen ernaast draait zijn laatste avond af, de kooi met de pratende vogel wordt weggehaald, en iedereen om hem heen is ergens naartoe onderweg: zijn dochter, zijn hulp, de vrouw die als redster naar het zuiden vertrekt. loek zelf houdt de kachel brandend, telt de zwemmers die het water in gaan, wacht op het omslaan van de wind. wat hij niet zegt, weegt zwaarder dan wat hij wel zegt. op het strand, tussen aflopend seizoen en aankomend weer, wordt duidelijk hoeveel iemand kan dragen zonder dat het ooit hardop wordt uitgesproken — tot het water hem dwingt te kiezen tussen aan de kant blijven staan en erin gaan.dit boek is door ai gegenereerd.