de gedachte aan de twee leeft in de rotsen, verbonden met een dik strooien koord. zo luiden de slotregels van een kleine japanse parabel, over de archetypische moeder en vader. moeder heeft een razende doodsdrift. vader hunkert minstens zo hard naar meer geboortes. en wat heeft dat koord te betekenen? seg jan, zoagt tegen oe weurmkes. (te vertalen als: ‘zeg jan, zeur tegen je wormpjes.’) op dit aangeven van zijn dode moeder gaat de genoemde zoon tien dagen lang wroeten in zijn geheugen, dat misschien ook wel een geweten is. overigens spookt niet alleen de moeder nog. ook de dode vader wil niet vergeten worden. alles bij elkaar blijkt de materie door en door menselijk, met gebrekkige liefde, aanlokkelijke zwartgalligheid en tot mislukken gedoemde huwelijken. in gehuwde rotsen laat jan lauwereyns het verhaal maar stromen zoals het zich aandient, in de vorm van een nieuwe (en tegelijk superklassieke) kruisbestuiving: augustinus met boccaccio. bekentenissen, met veel aandacht voor vader en moeder, in tien dagen, tien hoofdstukken, geschreven in de moedertaal. met flarden van een soort antwerps dat zich liever met het oor dan met het oog laat lezen. tsjak, zoe, en voorts, en verder, wordt er getokkeld. terwijl er buiten een pandemie woedt, bidt het binnenste tevergeefs om troost.