rene ten bos neemt afscheid als denker des vaderlands met een knetterend essay over het begrip ‘uitsterven’. het uitsterven van diersoorten gaat in een ongekend tempo en is een van de urgentste problemen van onze tijd. toch is er weinig filosofische reflectie over. in extinctie probeert rene ten bos deze omissie recht te zetten: hij laat zien dat ‘extinctie’ een subtiel ecologisch begrip is dat, net als alle andere begrippen in de ecologie, geen heldere contouren heeft. extinctie gaat niet zozeer om het verdwijnen van het laatste exemplaar van een bepaalde soort, maar beschrijft veeleer een proces van ‘uitdoven’. niet alleen het voortbestaan van planten en dieren staat op het spel, maar ook dat van onszelf. het uitsterven van de mens heeft filosofen van alle tijden beziggehouden, maar volgens ten bos kunnen wij ons eigen uitdoven niet los zien van dat van andere soorten. extinctie is bedoeld voor mensen die niet willen wegkijken van onheil en catastrofe; voor mensen die openstaan voor een nieuwe manier van denken over ecologie. extinctie sluit naadloos aan bij de discussie over het antropoceen, waar ten bos zich nadrukkelijk in heeft gemengd. het boek gaat verder waar het alom geprezen dwalen in het antropoceen ophield.