op een cruise tussen italie en griekenland maakt een vrouw het beste van de vakantie met haar dementerende moeder. met een mengeling van verdriet en afgrijzen, maar ook met bewondering merkt ze hoe deze eens zo slimme en knappe vrouw zich ondanks het geheugenverlies staande houdt. paniek slaat toe als haar moeder na een excursie plots onvindbaar is. zou ze op het dek met de winkels kunnen zijn, zou de purser haar kunnen vinden, of is ze ongemerkt weer het schip uitgewandeld? in een ander verhaal raakt de verteller in de ban van een dorpsgek die zich heeft teruggetrokken in een hutje in het bos, en dan is er nog een stel dat besluit het roer finaal om te gooien en een swingersclub te beginnen. ieder mensenleven is te zien als een aaneenschakeling van kantelpunten, die soms verborgen blijven in de diepste delen van iemands herinnering, of juist keer op keer opnieuw worden verteld. alle vijf verhalen uit en dit zal zo voorbij zijn tonen dit soort episoden uit verschillende levens, elk op hun eigen, unieke manier. wat de hoofdpersonen gemeenschappelijk hebben is dat ze allen op een bepaalde grens balanceren. eenzaamheid is wat hen bindt. op tedere, maar ook spitsvondige en prikkelende wijze schrijft rossaert in en dit zal zo voorbij zijn over liefde, herinnering en omgaan met het lot. het resultaat is een vervlochten geheel aan vertellingen, waarbij ieders verhaal vernuftig aan dat van een ander is gelinkt, en waarin bijzondere ontmoetingen wat vanzelfsprekend is doen wankelen.